Hof legt ex-partner gewurgde Suzanne Boon elf jaar cel op: ‘Belangrijke vragen over haar verdwijning niet beantwoord’

Een jarenlang zwijgen over de gewelddadige dood van de 51-jarige Suzanne Boon heeft haar toenmalige partner in hoger beroep een zware gevangenisstraf opgeleverd. Het gerechtshof veroordeelde de inmiddels 48-jarige Robert L. op donderdag 29 oktober 2026 tot elf jaar cel wegens moord op de vrouw uit Amsterdam.

De zaak draaide om de vraag wie verantwoordelijk was voor de verwurging van het slachtoffer, dat in het voorjaar van 2016 dood werd aangetroffen in een bosgebied bij Nunspeet. Hoewel de rechtbank de man eerder nog vrijsprak van het levensdelict, acht het hof zijn schuld nu wettig bewezen.

Doorslaggevend oordeel over fatale ruzie en zwijgen

Volgens de raadsheren wijzen de feiten onomstotelijk naar de verdachte als de dader van het misdrijf in de echtelijke woning. “Het hof is van oordeel dat het niet anders kan dan dat de verdachte zijn levenspartner Suzanne door verwurging om het leven heeft gebracht”, zo luidde de motivering.

Daarbij weegt zwaar mee dat de verdachte geen enkele openheid van zaken gaf over de nacht waarin zijn vriendin verdween. “Hij is de laatste die haar levend heeft gezien en toen ruzie met haar had in hun woning. Belangrijke vragen over haar verdwijning wil de man niet beantwoorden terwijl de zeer belastende omstandigheden daar wel om vragen”, aldus het hof.

Nachtelijke verdwijning uit Amsterdam Oud-West

De zaak begon op zaterdag 9 januari 2016, toen L. bij de politie melding maakte van de vermissing van zijn partner. Volgens zijn lezing hadden zij op donderdag 7 januari een woordenwisseling gehad in hun huis aan de Jacob van Lennepstraat in Amsterdam Oud-West, omdat Boon de relatie wilde beëindigen.

De vrouw zou de woning rond middernacht in aangeschoten toestand hebben verlaten met haar huissleutels en 600 euro aan contant geld. Haar mobiele telefoon, pinpas, portemonnee en schone kleding liet zij echter achter. Na die nacht ontbrak ieder spoor van de Amsterdamse, die tien jaar op de kinderboerderij in het Westerpark had gewerkt.

Vondst in het Zandenbos en getuigenissen over visplek

Aan de onzekerheid kwam eind maart 2016 een einde toen in het Zandenbos bij Nunspeet op 29 maart een stoffelijk overschot werd gevonden. Op donderdag 31 maart werd definitief vastgesteld dat het om het lichaam van Boon ging. Uit forensisch onderzoek bleek dat de moeder van twee kinderen door verwurging om het leven was gebracht.

De afgelegen vindplaats, die alleen via een ventweg bereikbaar is, vormde voor het Openbaar Ministerie een belangrijk bewijsstuk tegen de verdachte. “Drie mensen die vaker met de verdachte mee zijn gaan vissen rondom de locatie waar het slachtoffer is gevonden verklaren dat de vindplaats langs de route ligt waar ze vaak vissen”, stelde de advocaat-generaal.

Telefoongegevens en opvallend gedrag na de vermissing

Tijdens het onderzoek stuitte justitie op diverse verdachte gedragingen van de man uit Harderwijk. Zo ontkende L. in een appgesprek dat hij het bosgebied kende, terwijl getuigen bevestigden dat hij daar regelmatig kwam. Boon had bovendien geen rijbewijs en bezocht de regio uitsluitend wanneer zij met haar partner meeging naar zijn ouders.

Daarnaast meldde de man zich ziek op de dag nadat zijn vriendin voor het laatst was gezien. Zijn telefoon straalde diezelfde dag zendmasten aan op een mogelijke route richting Nunspeet, waarna hij enige tijd onbereikbaar bleef. Terwijl zijn partner nog vermist was, ging hij een nieuwe relatie aan met een vrouw die eind februari 2016 bij hem introk.

Verklaring van dochter en eerdere vrijspraak

De politie hield L. na de vondst van het lichaam tweemaal aan en loofde een beloning van 15.000 euro uit voor de gouden tip, maar liet hem telkens vrij. Op 15 maart 2023 kreeg het dossier een nieuwe impuls toen de jongste dochter verklaarde dat zij in de verdwijningsnacht zag hoe haar vader de keel van haar moeder dichtkneep.

Het meisje dacht jarenlang dat dit een droom was geweest, totdat haar zus haar vertelde over de verwurging. Een deskundige kon de betrouwbaarheid van deze herinnering echter niet vaststellen en sloot een pseudo-herinnering niet uit. Omdat ook DNA-sporen, camerabeelden en onderzoek in de woning en bedrijfsauto ontbraken, sprak de Rechtbank Amsterdam hem op 22 april 2025 vrij van moord.

Veroordeling voor vuurwapen en reactie namens nabestaanden

Hoewel de rechtbank destijds onvoldoende bewijs zag voor het levensdelict, kreeg L. wel twintig dagen gevangenisstraf opgelegd. Rechters achtten bewezen dat hij enkele weken voor de verdwijning van zijn partner had geprobeerd een vuurwapen aan te schaffen. De advocaat van een van de dochters, Richard Korver, noemde de toenmalige vrijspraak voor moord na afloop vervelend.

Volgens de raadsman was dat vonnis “ook wel moeilijk te volgen, want is hij wel veroordeeld voor het willen kopen van een vuurwapen. De rechtbank heeft dus aan dat hij niet veel goeds in de zin had, maar ziet kennelijk geen smoking gun om hem te veroordelen voor moord.” Korver rekende daarom direct op een vervolgprocedure.

Strafeis in hoger beroep en onbeantwoorde vragen

Het Openbaar Ministerie tekende beroep aan en eiste op 15 oktober 2026, net als in eerste aanleg, een gevangenisstraf van veertien jaar. Ook tijdens deze nieuwe behandeling bleef de verdachte zwijgen. Volgens de advocaat-generaal kon de man mogelijk niet verkroppen dat Boon hem uit huis wilde zetten, of leidde een plotselinge woede-uitbarsting tot haar dood.

Door zijn weigering om te praten blijven de familieleden in onzekerheid over het precieze motief. “De nabestaanden moeten leven met het feit dat zij geen antwoorden krijgen van verdachte. Dat bemoeilijkt voor hen ook nu nog de verwerking van het verlies van hun dochter, moeder, zus, vriendin”, verklaarde de aanklager voorafgaand aan de veroordeling tot elf jaar cel.