Een wildcamera op de Zuidwest-Veluwe heeft een indrukwekkend natuurmoment vastgelegd. Een wolvin zet de achtervolging in op een hinde, bijt haar in de achterpoot en laat niet meer los. De beelden laten zien hoe een roofdier te werk gaat. Ze roepen ook de vraag op of jagende wolven vaker zo opereren, en daarover aan het woord komen deskundigen.
Beelden van Natuurmonumenten
De opnames komen van camera’s van Natuurmonumenten. Je ziet hoe de hinde het water in vlucht, in de hoop dat de wolvin haar daar niet volgt. Die hoop blijkt ijdel. De wolf rent door de waterpoel achter haar aan en grijpt haar bij de achterpoot. Het bloed stroomt over de poot en de hinde hijgt zwaar van uitputting. Boswachter Frank Theunissen plaatste de video op sociale media. Volgens hem geeft het edelhert uiteindelijk op, waarna de wolvin een dodelijke keelbeet uitdeelt en haar prooi naar de kant sleept.
De teef van de ZW Veluwe roedel bejaagt een hinde. Het dier gaat voor het water in de hoop de wolvin af te kunnen schudden. Helaas voor haar is het water niet diep genoeg. 1e opname eindigt als de opname tijd voorbij is. Na opladen van camera start de volgende opname. Hinde ligt dan al aan de kant.
— Frank Theunissen (@franktheunissen.bsky.social) October 24, 2026 at 10:12 AM
Alleen of in een groep jagen
In deze video werkt de wolvin alleen, maar wolven kunnen ook als team jagen. Theunissen ziet op de Zuidwest-Veluwe vooral solojagers. Af en toe trekken twee dieren samen op, terwijl de welpen speels achter de volwassen dieren aan huppelen. Een grote, strak georganiseerde roedel is in dit deel van Nederland dus allerminst de norm.
Uithoudingsvermogen als wapen
Wolven hebben vooral baat bij een prooi die in beweging is. Wolvenkenner Dick Klees legt uit dat hoefdieren zoals het edelhert zich het best verweren wanneer ze stilstaan en om zich heen schoppen. Een vluchtend dier verliest dat voordeel. Daarom zoeken wolven de achtervolging op, want zodra een hert gaat rennen, schuift de balans in hun richting.
Daarbij helpt hun uitzonderlijke conditie. Klees noemt een voorbeeld uit Alaska, waar een wolf een prooi maar liefst 13 kilometer achtervolgde. Meestal blijft de afstand onder de 10 kilometer en gaat het om 6 of 7 kilometer. Dat volstaat om een groot dier volledig uit te putten.
Hoe slaat een wolf toe?
Tijdens de jacht proberen wolven hun prooi uit balans te brengen door er tegenaan te springen. Theunissen vond ooit de sporen van zo’n aanval. De wolven hadden repen huid en vlees uit de flanken van een hert gerukt. Na ongeveer 150 meter was het dier zo zwak dat ze het op de grond kregen. Daarna volgde de keelbeet. Veel mensen noemen dat wreed, maar volgens de boswachter doodt een roofdier nu eenmaal met zijn kaken, zoals bijna alle predatoren dat doen.
Wie doet wat in de roedel?
In een complete roedel bestaat volgens Klees een duidelijke taakverdeling. De ervaren leiders, vader en moeder, nemen de meeste risico’s en maken de prooi meestal zelf af. Vaak voert de reu die gevaarlijke rol uit, want hij is zwaarder gebouwd en na zijn groei sterker dan de teef. Toch liggen de rollen niet in beton gegoten.
Jonge wolven rennen wel mee en kunnen een vluchtend dier de pas afsnijden, maar hun jachtervaring is beperkt. Die doen ze pas op wanneer ze de roedel verlaten en een eigen leefgebied zoeken.
Hoe sterft een prooi?
De manier waarop een dier sterft, hangt af van de situatie en van de prooisoort. Kleine dieren gaan snel dood, grote prooien vragen meer moeite. Elanden en paarden hebben een zware, dikke nek. Wolven grijpen die dieren daarom in de neus en houden vast tot de prooi geen lucht meer krijgt en stikt. Herten sterven daarentegen meestal door een keelbeet, aldus Klees.
Soms duurt het sterven lang. Wolven willen geen onnodig risico lopen, dus wachten ze tot een prooi te zwak is om nog te trappen. Ze kunnen een hert zwaar verwonden en dan een dag in de buurt blijven liggen. Ze nemen de tijd en laten de wonden hun werk doen.
Wat betekent dit voor Nederland?
Theunissen merkt dat veel mensen zo ver van de natuur afstaan dat ze haar harde kant niet meer accepteren. In de natuur geldt eten of gegeten worden. Toch kijken veel mensen zonder met hun ogen te knipperen naar een natuurdocumentaire waarin leeuwen een gnoe vellen, terwijl ze in opschudding raken als een wolf in eigen land een edelhert of een zwijn doodt. De boswachter vindt dat bizar.
Hij benadrukt dat dit gedrag nu ook in ons eigen land plaatsvindt. De wolf hoort weer bij de Nederlandse natuur en maakt gebruik van zijn aangeboren talent als jager. Zijn conclusie is kort en duidelijk: een grote predator is terug. Dat vraagt van ons dat we de natuur accepteren zoals ze is, ook als de beelden hard aankomen.
Bronnen en credits
Bron: Frank Theunissen
Dit artikel is tot stand gekomen met ondersteuning van
kunstmatige intelligentie (AI). Ter ondersteuning van onze
menselijke redacteurs gebruiken wij Google Gemini met
zoekfunctionaliteit om informatie te verzamelen,
nieuwsfeiten te structureren en een artikel op te stellen. Vóór publicatie controleert een menselijke
redacteur de feiten, bronnen en inhoud. Waar nodig worden
onjuistheden gecorrigeerd en wordt de tekst aangepast voor een
natuurlijke en duidelijke schrijfstijl. AI ondersteunt ons
redactionele proces, maar vervangt de menselijke controle
niet. De uiteindelijke verantwoordelijkheid ligt bij onze
redactie.
