Staatssecretaris Aerdts heeft flauw smoesje voor te laat komen: ‘Kon er echt niks aan doen’

Een kleine vertraging in Den Haag zorgt soms voor een grote glimlach. D66-staatssecretaris Willemijn Aerdts kwam onlangs te laat binnen bij een debat en gaf daar een opvallend eenvoudige verklaring voor: “Ik was te laat door de regen.” Die ene zin verspreidde zich razendsnel en deed veel mensen terugdenken aan de smoesjes uit hun schooltijd. Een excuus kan namelijk weinig kleur hebben en toch een hele dag blijven hangen.

Een verontschuldiging met een verrassend randje

Aerdts is als staatssecretaris verantwoordelijk voor Digitale Economie en Soevereiniteit, een dossier waarin precisie en voorbereiding zwaar wegen. Juist daarom valt een uitleg over een bui extra op. Regen hoort in Nederland bij het dagelijks leven, dus een natte ochtend lijkt nauwelijks een geloofwaardige reden om een vergadering te missen. Wie ooit tegen de wind in heeft gefietst, begrijpt de ergernis, maar het klinkt nog altijd als een onschuldige uitglijder met een vleugje humor.

Smoesjes uit de klas

Het voorval roept een hele reeks klassieke schoolexcuses op. Denk aan de leerling die de juf vertelt dat de hond het huiswerk heeft opgegeten. Of aan het kind dat beweert dat de fiets te moe was om te rijden. Sommige verhalen worden nog fantasierijker: de kat lag op de schooltas en niemand durfde haar wakker te maken, of het huiswerk was nog bezig met laden, alsof het een trage computer betrof. Zulke zinnen klinken bekend omdat bijna iedereen ze ooit heeft bedacht of horen vertellen.

Ook de familie krijgt in zulke smoesjes regelmatig een rol. Het kleine broertje heeft het geheugen gewist, vader heeft zo goed geholpen dat alles nu fout is, en het schrift ligt bij papa terwijl het kind bij mama sliep. Daarnaast bestaan er de wonderlijke natuurverhalen: de stoep veranderde in lava, of de sokken waren nog niet droog. Een bord met de tekst “school, langzaam rijden” zorgde zelfs voor een bijzonder trage fietstocht. Allemaal uitvluchten die vooral laten zien hoe creatief mensen worden als de klok tegenzit.

Waarom dit zo goed aanslaat

De reden dat het verhaal zo goed werkt, ligt in de herkenbaarheid. Iedereen is weleens te laat geweest en iedereen kent het gevoel dat de eerste verklaring die opkomt niet de sterkste is. Wanneer een bewindspersoon zo’n gewone, menselijke reden noemt, voelt dat verfrissend dichtbij. De tegenstelling tussen het hoge ambt en het kleine excuus levert bovendien een komisch effect op. Sociale media pikken zulke momenten dan ook graag op, omdat ze een lach opleveren zonder iemand echt te schaden.

Regen en de Nederlandse agenda

Nederlanders hebben een speciale relatie met het weer. Het is een vast gespreksonderwerp bij het koffieapparaat, in de trein en aan de keukentafel. Daarbij hoort een nuchtere verwachting: wie in dit land een afspraak heeft, houdt rekening met een bui. De regen als reden voor een vertraging klinkt daarom net iets te makkelijk. Toch is het ook begrijpelijk dat het verkeer in Den Haag, de tram of het fietspad door een plensbui trager verloopt dan gepland.

Punctualiteit in de politiek

In de Tweede Kamer telt tijd zwaarder dan in veel andere werkomgevingen. Een debat heeft een vast programma, sprekers staan op de lijst en de voorzitter bewaakt de orde. Wie te laat binnenkomt, verstoort dat ritme en moet vaak een kort woord van uitleg geven. Meestal blijft zo’n moment onopgemerkt, maar een pakkende zin kan het in een paar uur tot landelijk gesprek maken. Dat laat zien hoe scherp het publiek let op de manier waarop politici zich uitdrukken, zelfs bij kleine zaken.

Wat betekent dit?

Inhoudelijk verandert dit voorval niets aan het beleid rond digitale economie of soevereiniteit. Het blijft een anekdote over een te late binnenkomst en een eerlijke, ietwat ondeugende uitleg. Toch toont het hoe snel een korte opmerking een eigen leven gaat leiden. De staatssecretaris kreeg er een onverwachte bijnaam bij als gezicht van het beroemdste regenexcuus van de week, en veel mensen zullen de volgende keer dat ze zelf te laat komen aan haar denken. Misschien is dat uiteindelijk de grootste winst: een kleine bekentenis die laat zien dat ook mensen in het Haagse gewoon nat worden.