Het is opmerkelijk om te zien hoe snel iemand kan veranderen van een moedige strijder tegen onderdrukking naar een spreekpop van de elite. Lale Gül, de schrijver die eerder veel lof ontving, heeft onlangs een andere kant van zichzelf laten zien. Tijdens een optreden bij Nieuws van de Dag sprak ze neerbuigend over de hardwerkende middenklasse in Nederland. Samen met beroepssnob Jort Kelder pleit ze ervoor dat de Tweede Kamer een exclusieve plek moet worden voor academici. Mensen met banen zoals poffertjesbakker, schilder of stratenmaker zouden volgens Gül niet intelligent genoeg zijn om het land te besturen. Dit getuigt van de arrogantie van een zogenaamde diploma-democratie.
Een elitaire mentaliteit
Het fragment waarin Lale Gül haar mening uitspreekt, is ronduit schokkend. Als sociologiestudent – een vakgebied dat zijzelf gekscherend “de studie van de werkloosheid” noemt – praat ze vrolijk mee met de elitaire opvattingen van Jort Kelder. Het gesprek richt zich op PVV-Kamerlid Rachel van Meetelen, een ondernemer die haar brood verdiende met een poffertjeskraam. Binnen de kringen van de elite wordt dit soort werk als minderwaardig beschouwd. Want, zo vragen zij zich af, wat zou iemand die met haar handen werkt, weten van complexe politieke dossiers?
Wetenschappelijke kennis versus praktijkervaring
In een tweet van Nieuws van de Dag op 21 november 2025 uit Gül haar voorkeur voor academisch geschoolde Kamerleden, omdat wetenschappelijke kennis volgens haar essentieel is voor het analyseren van artikelen. Deze uitspraken roepen echter kritiek op. Volgens Gül is een universitair diploma noodzakelijk om bijvoorbeeld een stikstofcrisis te begrijpen. Maar ironisch genoeg zijn het juist de theoretici en academici die dergelijke crises bedenken, zonder oog voor de realiteit waarmee boeren en ondernemers dagelijks te maken hebben.
De waarde van ambachtelijk werk
Het is belangrijk op te merken dat een boer, vaak met een mbo-opleiding, waarschijnlijk meer van de natuur begrijpt dan honderd bestuurskundigen. Een ondernemer met een poffertjeskraam weet meer over de economie, het nemen van risico’s en regelgeving dan een politicus die direct vanuit de collegebanken in de Kamer terechtkomt. Het idee dat academisch onderwijs gelijk staat aan wijsheid of bestuurlijke bekwaamheid, is een misvatting die al te vaak wordt gemaakt.
De volksvertegenwoordiging moet het volk weerspiegelen
De Tweede Kamer wordt niet voor niets ‘volksvertegenwoordiging’ genoemd. Het zou een afspiegeling van de maatschappij moeten zijn, geen adviesorgaan van een universiteit. Wanneer we enkel theoretici in de Kamer plaatsen, riskeren we beleid dat op papier wel klopt, maar in de praktijk averechts werkt. Dit soort beleid heeft al te vaak tot problemen geleid die een groot deel van de bevolking raakt.
Noodzaak voor diversiteit in de Kamer
We hebben een breed scala aan achtergronden en ervaringen nodig in de Tweede Kamer. Niet alleen voor meer evenwicht, maar ook om de zorgen van verschillende beroepsgroepen en maatschappelijke lagen te begrijpen. Mensen zoals poffertjesbakkers, slagers, verpleegkundigen en vrachtwagenchauffeurs brengen waardevolle inzichten met zich mee. Ze weten uit ervaring wat het betekent als de dieselprijs stijgt of hoe belastingdruk bedrijven kan beïnvloeden. Zulke stemmen zijn van onschatbare waarde in een politiek landschap dat vaak wordt gedomineerd door theoretische discussies.
Het belang van praktijkkennis
Lale Gül’s keuze om zich aan te sluiten bij een elitaire groep, terwijl ze zelf uit een achtergrond komt die vaak wordt geminacht, is opvallend. Ze lijkt vergeten te zijn waar ze vandaan komt. Raymond Mens, die ook deelnam aan het gesprek, was het gelukkig niet eens met deze elitaire opvattingen. Hij benadrukte dat intelligentie niet hetzelfde is als opleiding, en dat opleiding niet gelijk staat aan geschiktheid voor politiek leiderschap. Iemand die succesvol een bedrijf runt, heeft vaak meer managementvaardigheden en mensenkennis dan een ambtenaar die zijn tijd doorbrengt met het schrijven van nota’s.
De afstand tussen elite en de gewone burger
Lale Gül en Jort Kelder mogen dan wel genieten van hun discussies binnen hun ivoren toren, maar in de echte wereld ligt de situatie anders. Daar, waar gewone burgers leven en werken, begrijpen we de waarde van hard werken. Het zijn juist de “gewone” mensen die het land draaiende houden, niet de theoretici die hoogdravende plannen maken zonder rekening te houden met de werkelijkheid.
De toekomst van de Nederlandse politiek
Als we vooruitkijken, moeten we ervoor zorgen dat de Nederlandse politiek niet verder verwijderd raakt van de realiteit van alledag. Diversiteit in ervaring en achtergrond binnen de Tweede Kamer is essentieel om beleid te maken dat werkelijk recht doet aan de samenleving. Het is van groot belang dat we blijven benadrukken dat de stem van iedere burger, ongeacht hun opleidingsniveau, van belang is voor een gezonde democratie. Alleen zo kunnen we ervoor zorgen dat Nederland een land blijft waarin iedereen zich vertegenwoordigd voelt.
Bronnen en credits
Bron: Nieuws van de Dag
