Warringa maakt van Andrew Tate-angst theater: ‘Geen ene fuck uit wie je bent’

Ilse Warringa is boos, en ze zet die boosheid bewust op het podium. In de nieuwe punkoperette Tulip Town verweeft ze een persoonlijk statement over gender, liefde en maatschappelijke achteruitgang met gitaarlawaai, getoupeerd haar en met graffiti bespoten kostuums. De voorstelling is vanaf woensdag te zien in de Stadsschouwburg Haarlem en gaat vrijdag officieel in première.

Een operette met een vuist in de lucht

Tulip Town is een productie van theatermaker en acteur Steef de Jong. Hij combineerde de operetteklassieker L’île de Tulipatan uit 1868 met de energie en mentaliteit van een punkband. Het resultaat is een voorstelling die dwars door muzikale genres en maatschappelijke conventies heen breekt. Naast Warringa bestaat de cast uit Rop Verheijen, Thor Braun en Daniel Cornelissen. Zij vormen samen een echte, zij het beperkt bedreven, liveband op het podium.

Het originele verhaal uit de negentiende eeuw draait om een moeder die haar zoon als meisje opvoedt. Daarmee wil ze voorkomen dat hij het leger in moet. Bovendien zorgt de verwarring over wie nu een jongen en wie een meisje is voor een klucht vol verwikkelingen. Warringa ziet in dat verhaal echter geen historisch curiosum, maar een brandend actuele boodschap. Daarom kiezen de makers er bewust voor het thema niet als grap te behandelen.

Boodschap die verder reikt dan het podium

“We maken er iets serieus van”, legt Warringa uit in een interview met het ANP. “Door het zo verwarrend te maken of iemand nu een jongen of een meisje is, dat we het zelf ook niet meer weten. Om tot de conclusie te komen: het maakt ook eigenlijk geen ene fuck uit wie of wat je bent. Voor de liefde maakt dat niks uit.” Dat klinkt als een simpele boodschap, maar de actrice benadrukt dat ze die boodschap volstrekt serieus neemt.

De reden daarvoor is concreet en persoonlijk. “Ik vind die manosfeerbeweging van Andrew Tate echt eng”, zegt ze zonder omhaal. “We hebben die strijd in de vorige eeuw toch al gevochten?” Omdat ze als maker die dreiging voelt, ervaart ze de voorstelling niet als vrijblijvend theater. Volgens haar is er maar één richting mogelijk. “We voelen als makers heel erg dat we maar één kant op kunnen en dat is gewoon volle kracht vooruit.”

Zelf te braaf voor punk, maar de mentaliteit klopt

Warringa is vooral bekend van haar televisierollen in De Luizenmoeder en Voetbalouders. Een rebel was ze naar eigen zeggen nooit echt. “Daar was ik te braaf voor”, geeft ze eerlijk toe. Toch voelt de stap naar het punkgenre voor haar niet als een vreemde sprong. “Ik heb me altijd wel verwant gevoeld met het fuck-you-gevoel en met de fuck-het-systeem-mentaliteit”, vertelt ze. Bovendien sprak het vooruitstrevende van de punkcultuur haar al vroeg aan, ook als ze dat nooit vertaalde in een leren jack of een mohawk.

Die persoonlijke connectie met de rebellie van punk maakt haar rol in Tulip Town des te authentieker. Omdat de voorstelling vraagt om daadwerkelijk een instrument te bespelen, moesten de acteurs hun muzikale grenzen oprekken. Warringa speelde als tiener al gitaar en klarinet, al was het naar eigen zeggen bescheiden niveau. “Het mocht echt geen naam hebben”, lacht ze. Toch blijkt die beperkte ervaring voldoende. Thor Braun speelt saxofoon, Rop Verheijen viool en Daniel Cornelissen drums. Dankzij goede begeleiding klinkt het geheel volgens de actrice verrassend overtuigend.

Haar als wapen, graffiti als statement

Ook de visuele kant van de voorstelling draagt de punkidentiteit consequent uit. “Mijn haar wordt elke dag volledig getoupeerd”, vertelt Warringa. “Dus ik heb echt een dood bosje op mijn hoofd over een paar maanden, maar goed, alles voor de kunst.” Dat zegt ze met een glimlach, maar het toont ook de mate van toewijding die de cast inbrengt. Bovendien bespoten de acteurs hun eigen kostuums met graffiti, waardoor elk kostuum een uniek visueel statement wordt.

De combinatie van een klassiek operetteverhaal, een live punkband en een uitgesproken maatschappelijk standpunt is daarmee zorgvuldig doordacht. Elke laag, van de muziek tot de kleding en het verhaal, versterkt dezelfde boodschap. Dat maakt Tulip Town niet zomaar een hybride voorstelling, maar een gerichte artistieke interventie in een politiek beladen debat.

Theater als zenuwachtige, onmisbare ruimte

Voor Warringa persoonlijk blijft theater een bijzondere plek, precies omdat het zo onzeker is. “Je doet het altijd samen met het publiek”, zegt ze. “Elke avond is het weer spannend of je die unieke beleving op kunt zoeken met elkaar.” Dat maakt het medium voor haar wezenlijk anders dan televisie. Sterker nog, ze geeft toe dat ze voor theater altijd zenuwachtiger is dan voor een televisierol. Dat gevoel van kwetsbaarheid en onberekenbaarheid is echter ook wat haar aan het medium bindt.

Die wisselwerking met het publiek is in een voorstelling als Tulip Town extra relevant. Thema’s als genderidentiteit en maatschappelijke polarisatie raken mensen op uiteenlopende manieren. Bovendien spelen ze elke avond opnieuw in een andere sfeer. De makers kiezen er bewust voor om die spanning niet te vermijden, maar er juist op in te gaan. Dat vergt moed, zowel artistiek als persoonlijk.

Première als signaal naar het publiek

Tulip Town is vanaf woensdag te zien in de Stadsschouwburg Haarlem, met de officiële première op vrijdag. Voor Ilse Warringa is die première meer dan een theatermoment. Het is een kans om een helder statement te maken in tijden die ze zelf als bedreigend ervaart. Haar boodschap, dat liefde geen gender kent en dat rebelse kunst noodzakelijk is, vindt daarmee een podium waar ze dat het hardst kan uitschreeuwen.