Peter Faber neemt afscheid na zestig jaar acteerwerk: ‘Ik kan het, ik wil het, ik doe het nu’

Peter Faber begon zijn leven op straat in Amsterdam-Noord en eindigde het als een van de meest gelauwerde acteurs van Nederland. Donderdag 6 augustus 2026 overleed hij op 82-jarige leeftijd aan hartproblemen die niet meer konden worden verholpen. Zijn familie maakte het overlijden vrijdag bekend en liet weten dat hij ‘vredig in het bijzijn van zijn meest dierbaren’ stierf. Achter die stille afsluiting schuilt een leven dat veel Nederlanders via het witte doek, de televisie en het podium heeft geraakt.

Van een moeilijke jeugd naar het toneel

Het verhaal van Peter Faber begint in het Duitse Schwarzenbach an der Saale, waar hij op 9 oktober 1943 werd geboren. Zijn Nederlandse vader en Duitse moeder leerden elkaar tijdens de Tweede Wereldoorlog kennen. Toen Peter zes jaar was, verhuisde het gezin naar Amsterdam-Noord. Thuis was het allesbehalve veilig. In interviews sprak hij openhartig over het geweld dat hij er meemaakte. Op zijn zestiende liep hij weg en leefde hij op straat, slapend onder bruggen en in portieken.

Die breuk bleek echter een keerpunt. Via zijn kapper hoorde de jonge Faber over een auditie voor een openluchtopvoering van Een Midzomernachtdroom. Hij meldde zich aan, werd aangenomen en ontdekte zo een wereld die hij nooit meer losliet. Het theater bood hem wat het gewone leven hem had onthouden: ruimte, betekenis en erkenning. Zijn eigen motto vatte zijn levensinspelling later kernachtig samen: ‘Ik kan het, ik wil het, ik doe het nu.’

Doorbraak in de jaren zeventig

Begin jaren zeventig was Peter Faber medeoprichter van Het Werkteater, een vernieuwend theatercollectief dat het Nederlandse toneel voor altijd zou veranderen. Het gezelschap wilde voorstellingen maken over echte mensen, met herkenbare emoties. Die aanpak sloeg aan. Rond diezelfde periode begon ook zijn filmcarrière vaart te krijgen. Met de hoofdrol in Max Havelaar bereikte hij een groot publiek. Niet lang daarna volgde internationale bekendheid dankzij A Bridge Too Far, de oorlogsfilm van regisseur Richard Attenborough, waarin hij aan de zijde speelde van sterren als Sean Connery en Anthony Hopkins.

Daarna volgden rollen in films die inmiddels deel uitmaken van het Nederlandse culturele geheugen. Soldaat van Oranje, Ciske de Rat, Schatjes! en Mama is Boos! behoren tot de producties waarmee Faber generaties bioscoopgangers heeft geraakt. Voormalig filmproducent Haig Balian, die in de jaren tachtig de megahits Schatjes! en Mama is Boos! maakte, typeerde hem als ‘een geweldige man die als acteur alles kon’. In die films vertolkte Faber een vader van een totaal disfunctioneel gezin, een rol die hij met verbluffend gemak speelde.

Tweemaal de Louis d’Or

Naast zijn filmwerk groeide Peter Faber ook op het podium uit tot een grootheid. Hij won tweemaal de Louis d’Or, de belangrijkste Nederlandse toneelprijs voor mannelijke acteurs. Volgens NOS ontving hij de eerste in 1975 voor Avondrood van Het Werkteater en de tweede in 1991 voor Het Koekoeksnest. Bovendien trok hij jarenlang volle zalen met solovoorstellingen die theater, mime, muziek, jongleren en circusacts samenbrachten. Die breedte kenmerkte hem: Faber was nooit alleen acteur, maar ook performer, verteller en bruggenbouwer.

Bij Het Werkteater ontmoette hij bovendien zijn tweede vrouw, actrice en regisseuse Shireen Strooker. Met haar kreeg hij twee van zijn vijf kinderen. In totaal trouwde Peter Faber vijfmaal en werd hij vader van vijf kinderen bij vier verschillende vrouwen. Over de liefde sprak hij altijd met warmte, al erkende hij ook dat samenleven niet altijd gemakkelijk was.

Actief tot op hoge leeftijd

Ook in de laatste jaren van zijn leven bleef Peter Faber actief voor camera en publiek. In 2023 speelde hij samen met zijn zoon Jesse Faber in de film Sweet Dreams, de Nederlandse Oscarinzending van 2024. Bovendien was hij nog te zien in een gastrol in Medisch Centrum West. Een nieuwe generatie kijkers maakte kennis met hem via het RTL-programma Beter Laat Dan Nooit, waarin hij samen met Gerard Cox, Barrie Stevens en Willibrord Frequin de wereld over reisde. Eerst onder begeleiding van Olcay Gulsen, later met Katja Schuurman als reisleider. Zijn humor, openhartigheid en levenslust maakten hem tot een van de publiekslievelingen van het programma.

Inzet voor jongeren met moeilijke start

Naast zijn artistieke werk zette Peter Faber zich jarenlang in voor jongeren die een moeilijke jeugd achter de rug hadden. Vanuit zijn eigen ervaringen wist hij als geen ander wat het betekent om als kind geen veilige plek te hebben. In 2008 richtte hij daarom de Peter Faber Stichting op, die theaterprojecten en workshops organiseerde om jongeren meer zelfvertrouwen en nieuwe kansen te geven. Samen met zijn zoon Jesse gaf hij bovendien regelmatig workshops in gevangenissen. Omdat hij zelf had ervaren dat een moeilijke start niet het einde hoeft te zijn, bleef hij die boodschap uitdragen tot in zijn laatste jaren.

Hartproblemen en stille afsluiting

Begin juli 2026 werd Peter Faber opgenomen in het ziekenhuis nadat hij benauwd was geworden. Uit onderzoek bleek dat hij ernstige hartproblemen had. Behandeling was volgens de berichtgeving niet meer mogelijk. Donderdag 6 augustus 2026 stierf hij, omringd door de mensen die hem het meest dierbaar waren. Zijn familie bracht het nieuws de volgende ochtend naar buiten via persbureau ANP.

Op maandag 17 augustus 2026 is er een openbaar afscheid in Het Zonnehuis in Amsterdam-Noord, de wijk waar Faber als kind naartoe verhuisde en waar zijn verhaal begon. Tussen 10.00 en 12.00 uur kunnen belangstellenden hem daar een laatste groet brengen. Het is een passend sluitstuk: de plek die hem ooit vormde, verwelkomt hem nu voor het allerlaatst.