Susan Visser (60) weet nog precies hoe haar dochter Saïda reageerde toen haar vader plotseling overleed. Het meisje werd bang dat ook haar moeder zomaar kon verdwijnen. In een dubbelinterview met LINDA. vertelt de actrice samen met haar eigen moeder Ellie Hoogendijk (83) over die angst en over wat er daarna gebeurde binnen het gezin.
Een onverwacht verlies in 2007
In 2007 veranderde het leven van Susan Visser radicaal. Haar man Roef Ragas overleed onverwacht, terwijl het gezin nog volop in opbouw was. Susan stond er van het ene op het andere moment alleen voor met haar twee kinderen, Saïda en Aaron. Wat er daarna volgde, was niet alleen een periode van rouw, maar ook van praktische chaos en emotionele verwarring.
Direct na het overlijden kwam haar moeder Ellie Hoogendijk samen met haar partner Hans naar Amsterdam. Susan moest op dat moment naar het ziekenhuis, terwijl haar kinderen thuis lagen te slapen. Ook haar zus schoot te hulp om bij te staan waar dat kon. Het was een nacht die het gezin voor altijd zou veranderen.
Angst bij dochter Saïda
Vooral bij dochter Saïda maakte het overlijden van haar vader diepe indruk. Zij besefte plotseling dat het leven van het ene op het andere moment kon veranderen. Daardoor ontstond bij haar de angst dat ook haar moeder haar zomaar zou kunnen worden ontnomen. Voor een kind van tien jaar was dat een zware last om te dragen.
Susan herkende later iets van diezelfde neiging in zichzelf, als moeder van haar eigen kinderen. Wanneer Saïda of Aaron verdriet hebben, wil ze het liefst onmiddellijk iets doen om die pijn te verzachten. Toch leerde ze door haar eigen ervaring dat dat niet altijd mogelijk is. “Niemand kan die diepe pijn voor je wegnemen, ook je moeder niet”, vertelt ze daarover in het interview.
De rol van oma Ellie
Voor Ellie Hoogendijk was het verlies van haar schoonzoon nauwelijks te bevatten. Ze zag hem als een grote, sterke man en kon zich moeilijk voorstellen dat hij er ineens niet meer zou zijn. Toch zette ze haar eigen verdriet opzij, omdat haar kleinzoon Aaron enkele dagen later jarig was. Hij werd wakker terwijl zijn oma in huis aanwezig was, wat de situatie extra ingewikkeld maakte.
Ellie vond het bovendien belangrijk dat Susan zelf haar zoon zou vertellen dat zijn vader was overleden. Dat was geen taak die zij van haar dochter wilde overnemen, hoe zwaar die ook was. Volgens Ellie hoorde dat bij het moederschap, ook al deed het pijn om toe te kijken.
Blijvende steun in de jaren erna
Ook na de eerste, chaotische dagen bleef Ellie dichtbij haar dochter. Zodra Susan haar nodig had, kwam ze naar haar toe, zonder aarzelen. Tegelijkertijd merkte Susan hoeveel zorgen haar moeder zich om haar maakte in die periode. Die zorgen bleven niet onopgemerkt en vormden juist een belangrijke steun voor Susan.
Ellie omschrijft die drang om haar dochter te beschermen op een ontroerende manier. “Ik dacht voortdurend: ach, mijn kind. Kom bij me en blijf bij me. Kruip gewoon weer in mijn buik alsjeblieft”, vertelt ze in het gesprek met LINDA. Die woorden laten zien hoe intens de band tussen moeder en dochter destijds werd getest, en tegelijk versterkt.
Verder leven met verlies
Ondanks het gemis is Susan Visser haar leven blijven voortzetten, op haar eigen manier. Ze bleef actief als actrice en boekte succes met de rol in Gooische Vrouwen. Daarnaast wacht haar binnenkort een nieuwe uitdaging: ze maakt haar musicaldebuut. Dat past bij een vrouw die, ondanks alles wat ze meemaakte, steeds weer nieuwe stappen durft te zetten.
Ook Ellie kijkt met vertrouwen naar de toekomst, ondanks de leeftijd die ze inmiddels heeft bereikt. Susan denkt dat ze zelf heel oud zal worden, en haar moeder deelt die overtuiging volledig. Ellie heeft zelfs al een beeld van haar honderdste verjaardag: thuis, in haar stoel, met Hans naast zich.
Wat het verhaal betekent voor anderen
Het verhaal van Susan Visser en Ellie Hoogendijk raakt een thema dat veel gezinnen kunnen herkennen. Onverwacht verlies laat niet alleen de directe nabestaande achter met verdriet, maar heeft ook impact op kinderen die nog volop in ontwikkeling zijn. Daarom is het openhartige gesprek tussen moeder en dochter zo waardevol, omdat het laat zien dat rouw zich niet in een vast patroon laat vangen.
Bovendien toont hun verhaal aan dat steun vanuit de familie geen wondermiddel is, maar wel een belangrijke basis kan bieden. Susan benadrukt zelf dat diepe pijn niet weggenomen kan worden, zelfs niet door een moeder die alles zou doen om te helpen. Toch blijkt uit haar eigen ervaring dat aanwezigheid en nabijheid wel degelijk verschil maken, ook al lossen ze het verdriet niet op.
Bijna twintig jaar na het overlijden van Roef Ragas blikken moeder en dochter samen terug op die ingrijpende periode. Voor Susan Visser is het duidelijk geworden dat verlies een blijvend onderdeel van haar leven is geworden, zonder dat het haar heeft tegengehouden. Met haar musicaldebuut in het vooruitzicht zet ze opnieuw een stap voorwaarts, gesteund door een moeder die al bijna twintig jaar aan haar zijde staat.
Bronnen en credits
Bronnen: RTL Nieuws, Weekend
