Milo ter Reegen staat buitenspel bij concert vriend Russo: ‘Aan de zijkant, achter’

Milo ter Reegen wilde gewoon een avondje genieten van een concert. Zijn vriend Russo trad op in Groningen, en dat wilde hij niet missen. Maar van onbezorgd meezingen tussen het publiek kwam weinig terecht. Want wie bij de Bankzitters hoort, kan zichzelf niet zomaar verliezen in een mensenmassa.

Vijf gezichten die iedereen herkent

De Bankzitters zijn een van de populairste Nederlandse contentgroepen van dit moment. De vijf leden bouwden een enorm publiek op via sociale media, en die bekendheid heeft inmiddels directe gevolgen voor hun dagelijks leven. Dat vertelt Koen van Heest in een gesprek met het ANP. Waar de meeste mensen een pretpark of museum binnenstappen zonder dat iemand omkijkt, is dat voor de vijf leden al lang niet meer vanzelfsprekend.

Het klinkt als een luxeprobleem, maar de impact is concreet. Overal waar de Bankzitters verschijnen, worden ze herkend. Door een drukke winkelstraat lopen is lastig, omdat er zoveel mensen op hen afkomen. Dat geldt ook voor publieke evenementen, zoals concerten van bevriende artiesten. De keerzijde van een groot bereik laat zich steeds vaker gelden in situaties die niets met werk te maken hebben.

Russo in Groningen: een avondje uit dat anders uitpakte

Milo ter Reegen ervoer dat afgelopen zondag aan den lijve. Hij bezocht een show van Russo in Groningen, een optreden waar hij simpelweg als vriend van de artiest bij wilde zijn. Dat lukte, maar niet op de manier die hij voor ogen had. Gewoon tussen het publiek staan was geen optie meer. “Dan staan we een beetje aan de zijkant, achter”, zei Ter Reegen daar eerlijk over.

Dat hij daarmee ook zichzelf buiten de gewone concertbeleving plaatst, vindt hij vervelend. Bovendien zit er nog een andere kant aan. Ter Reegen gaf aan dat hij het vooral jammer vindt dat hij fans daardoor niet de aandacht kan geven die hij hun eigenlijk wil geven. Hij wil zijn publiek niet negeren, maar een volle concertzaal is nu eenmaal geen geschikte plek voor uitgebreide gesprekken met honderden mensen tegelijk.

Buitenland als uitlaatklep

Omdat de bekendheid van de Bankzitters voornamelijk in Nederland speelt, biedt het buitenland een welkome uitweg. Van Heest omschreef dat gevoel treffend: “Voor ons is het heel fijn dat je een vliegtuig of trein kan nemen en dat je dan ook echt even weg bent.” Die momenten van anonimiteit, normaal voor de meeste mensen, zijn voor de vijf leden inmiddels bijzonder geworden. Buiten de Nederlandse grenzen kunnen ze zichzelf zijn zonder de constante herkenbaarheid die thuis zo alomtegenwoordig is.

Dat vluchtmechanisme is begrijpelijk, maar ook opvallend. De Bankzitters kozen bewust voor een leven in de schijnwerpers. Toch zoeken ze actief momenten op waarop ze even gewone mensen kunnen zijn. Daarin onderscheiden ze zich overigens niet van andere bekende Nederlanders, bij wie privacybescherming een terugkerend thema is naarmate de roem groeit.

Succes dat sluipend groeide

Raoul de Graaf, een van de andere leden van de groep, nuanceert de situatie enigszins. Volgens hem is het succes voor henzelf altijd geleidelijk gegaan. “Soms als je uitzoomt denk je: wow. Maar voor ons is het heel geleidelijk gegaan, dus elke keer kan je eraan wennen”, aldus De Graaf. Die geleidelijkheid heeft een praktisch voordeel: de groep heeft nooit van de ene op de andere dag te maken gekregen met massale bekendheid. Elke stap omhoog was aanpasbaar.

Toch laat het gevoel van de situatie bij het concert in Groningen zien dat aanpassen ook grenzen kent. Wennen aan bekendheid is iets anders dan alle gevolgen ervan omarmen. Ter Reegen wilde gewoon een vriend aanmoedigen vanuit het publiek. Dat kleine, menselijke gebaar bleek niet meer mogelijk. Dat is een vorm van verlies die moeilijk te kwantificeren is, maar door de betrokkenen zelf duidelijk wordt gevoeld.

De prijs van een groot publiek

De situatie van de Bankzitters illustreert een bredere ontwikkeling in de wereld van Nederlandse influencers en contentmakers. Naarmate het bereik van een creator groeit, neemt de persoonlijke bewegingsvrijheid af. Dat is geen nieuw fenomeen; acteurs, presentatoren en muzikanten ervaren het al decennialang. Maar voor de generatie influencers die via sociale media groot werd, komt de confrontatie met die realiteit soms verrassend snel.

De vijf leden van de Bankzitters staan daarin niet alleen. Meerdere Nederlandse contentmakers meldden de afgelopen jaren vergelijkbare ervaringen: het moment waarop een museum, een winkelcentrum of een festival van een prettige bestemming verandert in een plek waar je voortdurend wordt aangesproken. Die overgang markeert een kantelpunt in een carrière, en voor de Bankzitters lijkt dat punt inmiddels duidelijk bereikt.

Tussen publiek en privéleven

De openheid waarmee de Bankzitters, en met name Milo ter Reegen en Koen van Heest, over deze spanning praten, zegt ook iets over hun omgang met hun positie. Ze klagen niet, maar benoemen wel eerlijk wat er veranderd is. Ter Reegen toonde daarin zelfs een zekere kwetsbaarheid door te benadrukken dat hij zijn fans eigenlijk meer aandacht wil geven. Het is een balans die de groep per situatie opnieuw moet vinden, en waarvan duidelijk is dat ze er voortdurend mee bezig zijn.

Voorlopig blijft het buitenland de plek waar de vijf even op adem kunnen komen. Maar naarmate hun bekendheid verder groeit, en daar lijkt weinig op tegen, zal ook die uitweg smaller worden. De Bankzitters navigeren een terrein dat weinig routekaarten heeft, en doen dat, naar eigen zeggen, stap voor stap.