Erben Wennemars zat in de ambulance en vroeg zich af of dit het einde was. De voormalig topschaatser werd dit jaar getroffen door een herseninfarct en beschrijft nu voor het eerst uitgebreid hoe beangstigend die uren waren. Wat begon als een gewoon telefoontje tijdens de verbouwing van zijn nieuwe huis, eindigde in een ziekenhuisbed aan de hartbewaking.
Onverwacht telefoontje tijdens de verbouwing
Wennemars was thuis aan het klussen toen hij merkte dat er iets mis was. Tijdens een telefoongesprek lukte het hem niet goed om zijn woorden te vormen. Hij had de woorden weliswaar in zijn hoofd, maar kreeg ze niet uitgesproken. Omdat hij zijn eigen lichaam goed kent, voelde hij meteen dat dit geen gewone verspreking was. Daarom besloot hij niet te wachten en direct actie te ondernemen.
De oud-schaatser, inmiddels vijftig jaar oud volgens eigen zeggen, stapte op de fiets naar de huisarts. Dat besluit bleek achteraf cruciaal. Vervolgens ging alles razendsnel: van de huisartsenpost naar het ziekenhuis, waar al snel duidelijk werd dat er iets ernstigs aan de hand was.
Van stotteren naar spoedrit
In het ziekenhuis kreeg Wennemars te horen dat hij vermoedelijk een herseninfarct had doorgemaakt. Het probleem was dat hij op dat moment nauwelijks kon communiceren met de artsen. Dat maakte de situatie extra beangstigend. „Ik was een beetje boos, omdat ik niet kon communiceren”, vertelde hij in de talkshow Eva. Hij begreep zijn eigen lichaam wel, maar kon zijn gedachten niet meer overbrengen op de mensen om hem heen.
Toen artsen hem vroegen of hij gereanimeerd wilde worden, sloeg de verwarring toe. Wennemars omschreef die vraag als surrealistisch. Hij vroeg zich af in welke film hij terecht was gekomen. Dat moment maakte in één klap duidelijk hoe serieus de artsen de situatie inschatten.
‘In welke film zit ik?’
Tijdens de rit met de ambulance ging Wennemars naar eigen zeggen in gedachten zijn hele leven langs. Hij dacht terug aan alles wat hij had meegemaakt, van zijn schaatscarrière tot zijn gezin. Toch drong ook een veel donkerder gedachte zich op: misschien was dit het einde. „Dan denk je: ik heb een mooi leven gehad. Maar misschien is dit het wel”, zei hij daarover. Tegelijkertijd bleef er hoop, de hoop dat hij er weer bovenop zou komen.
Die combinatie van berusting en vechtlust typeert het verhaal van Wennemars. Hij was altijd de sportman die dacht onverslaanbaar te zijn. Nu moest hij toegeven dat ook een topfit lichaam kwetsbaar kan zijn. Dat besef kwam hard aan, juist omdat hij zichzelf altijd als bijna onsterfelijk had beschouwd.
Gaatje in het hart als vermoedelijke oorzaak
Volgens de berichtgeving werd bij Wennemars een bloedprop aangewezen als aanleiding van het herseninfarct. Artsen zouden daarnaast een gaatje in zijn hart hebben ontdekt, dat vervolgens tijdens een operatie is gedicht. Wennemars sprak zelf van een succesvolle ingreep. Hij benadrukt dat hij ongelooflijk veel geluk heeft gehad met de snelle diagnose en behandeling.
Het contrast tussen zijn oude leven en het nieuwe patiëntschap viel hem zwaar. Twee dagen eerder zat hij nog rustig thuis, vertelde hij. Ineens lag hij aan de hartbewaking in een ziekenhuisbed. Die overgang ging razendsnel en liet weinig ruimte voor gewenning. Toch koos hij ervoor om er niet somber over te praten, maar juist dankbaar terug te blikken op de zorg die hij kreeg.
Afscheid van de NOS-microfoon
Het herseninfarct van Wennemars volgt op een ander groot nieuwsmoment in zijn leven. Eerder dit jaar kondigde hij aan te stoppen als schaatsanalist bij de NOS, een rol die hij zeventien jaar lang vervulde. Die beslissing nam hij vanwege zijn dubbelrol als analist en als vader van schaatser Joep Wennemars. Voor veel kijkers betekende dat het einde van een vertrouwde stem tijdens schaatswedstrijden.
Dat vertrek kreeg door de gezondheidsklap een extra lading. Waar het stoppen bij de NOS destijds vooral als een bewuste, persoonlijke keuze werd gezien, blijkt nu dat zijn lichaam kort daarna zelf ook grenzen stelde. Voor Wennemars voelt dat als een dubbele omslag in korte tijd: eerst het loslaten van zijn microfoon, daarna het loslaten van de illusie van onkwetsbaarheid.
Dankbaarheid in plaats van angst
Ondanks de heftige ervaring kiest Wennemars nadrukkelijk voor een positieve toon. Hij zegt zich niet ziek te voelen, maar eerder gerepareerd. Die woordkeuze zegt veel over hoe hij de gebeurtenissen probeert te verwerken. In plaats van zichzelf als patiënt te zien, ziet hij zichzelf als iemand die met vakmanschap weer is opgelapt door de Nederlandse zorgverlening.
Voor buitenstaanders is het verhaal een herinnering aan hoe snel de situatie kan omslaan, ook bij mensen die decennialang topfit waren. Wennemars gold jarenlang als het toonbeeld van fysieke kracht en doorzettingsvermogen op het ijs. Juist daarom maakt zijn openhartige relaas indruk: als het hem kan overkomen, beseffen veel mensen dat niemand automatisch gevrijwaard is.
Op dit moment richt Wennemars zich vooral op herstel en het oppakken van zijn dagelijks leven. Concrete details over een eventueel revalidatietraject zijn niet bekendgemaakt. Wel is duidelijk dat hij de ervaring gebruikt om anders naar zijn gezondheid te kijken. Wat voorheen vanzelfsprekend leek, blijkt nu iets waar hij bewust dankbaar voor is.
