Nicol Kremers (36) verliet woensdag de rechtbank met tranen en een zware boodschap: de strijd is nog lang niet voorbij. Haar ex-partner Peter Gillis (64) staat terecht voor langdurige mishandeling, maar ontkent iedere beschuldiging. Terwijl de zaak veel aandacht trekt, benadrukt het Openbaar Ministerie iets wat velen vergeten: dit verhaal speelt zich dagelijks opnieuw af, op tientallen plekken door heel Nederland.
Een dag in de rechtbank die diepe sporen naliet
Kremers deed woensdag uitgebreid verslag van wat zij heeft doorgemaakt tijdens haar relatie met Gillis. Volgens haar eigen verklaring ontving ze soms uit het niets een klap. Als er iets misging, werd zij de schuld gegeven. Ze verklaarde gebeten te zijn op momenten dat er problemen waren met een gemeente. Een andere keer, toen het eten niet naar zijn zin was, zou ze een pen in haar been hebben gekregen. Het zijn verklaringen die de rechtszaal stil maakten. Na afloop zei Kremers geëmotioneerd: “Het was moeilijk en zwaar om alle ontkenningen te horen. Mijn psychiater gaat hier wel blij mee zijn, want die kan de rekening wel weer sturen. Ik heb PTSS en dat kan nog wel twintig jaar duren.”
Peter Gillis ontkent echter alles en trekt elk stuk bewijs in twijfel. Zijn verdedigingslinie richt zich niet alleen op de feiten, maar ook op de persoon van Kremers zelf. Gillis schildert haar af als een complexe vrouw die vreemdgaat en drugs gebruikt. Dat patroon, waarbij het slachtoffer wordt weggezet als onbetrouwbaar, is volgens experts kenmerkend voor veel mishandelingszaken.
Justitie: bewijs is overtuigend en veelzijdig
Het Openbaar Ministerie staat achter de verklaringen van Kremers. Persofficier Hansje Boelens legt uit waarom. “Die worden namelijk ondersteund door foto’s, getuigenverklaringen en ook door een 112-melding waarop hun stemmen en de paniek te horen is”, zegt Boelens. De foto’s werden door deskundigen gecontroleerd en bleken authentiek, niet bewerkt. Daarnaast vormen WhatsApp-berichten en onafhankelijke waarnemingen van emoties en gedrag door derden een aanvullend bewijs. De rechter heeft alle elementen van het bewijs daarmee breed uitgewaaierd voor zich liggen.
Toch maakt de zaak ook duidelijk hoe moeilijk het is om partnergeweld te bewijzen. In veel gevallen staan twee verhalen tegenover elkaar, zonder direct, tastbaar bewijs. Daarom is steunbewijs van cruciaal belang. Boelens benadrukt bovendien dat slachtoffers gemiddeld pas ná dertig incidenten aangifte doen. Dat betekent dat wat de rechter te zien krijgt, doorgaans slechts een fractie is van het werkelijke geweld dat heeft plaatsgevonden.
Taakstraf van 140 uur: te licht of goed onderbouwd?
Het Openbaar Ministerie eist 140 uur taakstraf voor de mishandeling van Nicol Kremers. Bovendien hangt Gillis een afzonderlijke eis van 100 uur taakstraf boven het hoofd voor valsheid in geschrifte. Online klinkt onbegrip: hoe kan langdurige mishandeling worden afgedaan met een werkstraf, terwijl belastingfraude soms tot achttien maanden gevangenisstraf leidt? Persofficier Boelens nuanceert dat beeld. “Je kunt het ook anders bekijken. Het is een forse werkstraf. Als hij die niet of niet goed uitvoert, staat dat gelijk aan zeventig dagen gevangenisstraf.” Toch blijft het een punt van discussie, zowel in de rechtszaal als op sociale media.
Bovendien spreekt Boelens zich uit over de houding van Gillis zelf. “Gillis legt steeds de schuld bij een ander. In beide zaken geeft hij altijd een ander de schuld, zonder kritisch naar zichzelf te kijken.” Dat patroon zet zich ook voort in de belastingfraudezaken, waarbij Gillis de schuld geeft aan de Belastingdienst, een weggelopen accountant of het Openbaar Ministerie zelf.
Bijna 1,3 miljoen Nederlanders slachtoffer van huiselijk geweld
De zaak-Gillis is uitzonderlijk in haar bekendheid, maar niet in haar aard. Dat zegt het Openbaar Ministerie uitdrukkelijk. “In Nederland spelen vandaag op meerdere plekken dezelfde soort zaken, waarbij dezelfde bewijstechnische problematiek speelt”, aldus Boelens. Cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek bevestigen dat beeld. In 2024 gaf negen procent van de Nederlanders van 16 jaar en ouder aan slachtoffer te zijn geweest van een of meerdere vormen van huiselijk geweld. Dat zijn bijna 1,3 miljoen mensen.
Bij Veilig Thuis kwamen in het eerste halfjaar van 2025 bovendien ruim 25.000 meldingen binnen van partnergeweld. In bijna alle gevallen kwam die melding via de politie of de gezondheidszorg, niet rechtstreeks van het slachtoffer zelf. Dat onderstreept hoe moeilijk het voor slachtoffers is om zelf de stap naar hulp te zetten. Dat het geweld dodelijk kan aflopen, bleek dit jaar opnieuw pijnlijk: in 2025 werden in Nederland vermoedelijk 17 vrouwen door hun (ex-)partner vermoord.
Een probleem dat zichzelf verbergt
Partnergeweld speelt zich af achter gesloten deuren en blijft daardoor structureel onderbelicht. Het gemiddelde van dertig incidenten vóór een eerste aangifte illustreert dat het systeem slachtoffers pas laat in beeld krijgt. Organisaties zoals Veilig Thuis wijzen er al jaren op dat meldingen slechts het topje van de ijsberg vertegenwoordigen. De werkelijke omvang van het probleem is daardoor vermoedelijk aanzienlijk groter dan de statistieken laten zien. Bovendien zijn het vooral vrouwen die slachtoffer worden, al kan huiselijk geweld iedereen treffen, ongeacht geslacht, leeftijd of achtergrond.
De zaak rond Gillis en Kremers legt ook een bredere maatschappelijke vraag bloot: hoe zwaar moet de rechtsstaat straffen bij bewezen langdurig geweld in de thuissituatie? Die discussie is niet nieuw, maar flakkert telkens opnieuw op wanneer een bekende naam de rechtbank binnenstapt. Experts benadrukken daarbij dat straffen nooit los kunnen worden gezien van de beschikbare bewijslast en de context van de zaak.
Uitspraak volgt nog
De rechtbank heeft woensdag de eisen gehoord; een uitspraak is nog niet gedaan. Nicol Kremers wacht die uitspraak af met gemengde gevoelens. Ze heeft verklaard wat haar is overkomen, en de rechter heeft haar woorden gehoord. Of die woorden zwaar genoeg wegen om een veroordeling van Peter Gillis af te dwingen, moet blijken uit het oordeel van de rechter. Ondertussen draagt zij de last van een trauma dat zij zelf omschrijft als iets dat haar nog jaren zal vergezellen, lang nadat de rechtbankdeuren zijn gesloten.
Bronnen en credits
Bron: Omroepbrabant.nl
