Op 6 maart 1981 liep Marianne Bachmeier doelbewust een rechtszaal in het Duitse Lübeck binnen. Ze haalde een geladen pistool uit haar tas en schoot de 35-jarige Klaus Grabowski dood, de man die haar zevenjarige dochter Anna had ontvoerd, misbruikt en vermoord. Zeven kogels troffen doel. Grabowski stierf ter plekke.
Een leven vol trauma’s
Marianne Bachmeier had al een zwaar leven achter de rug voor het drama met haar dochter. Haar vader was lid van de Waffen-SS en ze groeide op in een gewelddadige en instabiele omgeving. Ze werd meerdere keren verkracht en raakte op jonge leeftijd zwanger. Twee kinderen stond ze af voor adoptie. In 1973 beviel ze van haar derde kind: Anna. Dit meisje voedde ze alleen op.
De tragische dood van Anna
Op 5 mei 1980 kreeg Marianne ruzie met haar dochter. Anna besloot te spijbelen en liep naar een vriendin, maar kwam nooit aan. Onderweg werd ze ontvoerd door Klaus Grabowski, een veroordeelde zedendelinquent die eerder al kinderen had misbruikt. Hij hield Anna urenlang vast, mishandelde haar en wurgde haar uiteindelijk. Haar lichaam verstopte hij in een doos bij een kanaal. Zijn eigen verloofde gaf hem later aan bij de politie.
Een dader met een duister verleden
Grabowski was al meerdere keren veroordeeld voor seksueel misbruik. Tijdens een eerdere gevangenisstraf had hij zich vrijwillig laten castreren, maar probeerde dit later met hormonen weer ongedaan te maken. Tijdens zijn proces gaf hij Anna deels de schuld van haar eigen dood. Hij beweerde zelfs dat ze hem had proberen te chanteren. Die beweringen dreven Marianne tot waanzin.
De daad in de rechtszaal
Op de derde dag van de rechtszaak smokkelde Marianne een Beretta M1934 de zaal binnen. Ze haalde het wapen uit haar tas, richtte en vuurde acht kogels af. Zeven daarvan raakten Grabowski. Hij stierf direct. Marianne liet haar wapen vallen en verklaarde: “Ik hoop dat hij dood is.” In een later geschreven notitie stond: “Ik heb het voor jou gedaan, Anna”, versierd met zeven hartjes — vermoedelijk één voor elk levensjaar van haar dochter.
Recht of wraak?
Marianne werd gearresteerd en uiteindelijk veroordeeld voor doodslag met voorbedachten rade en illegaal wapenbezit. Ze kreeg zes jaar cel, waarvan ze er drie uitzat. De publieke opinie was verdeeld. Sommigen vonden haar straf terecht, anderen vonden dat ze volledig vrijgesproken had moeten worden. Een peiling liet zien dat de meningen in Duitsland vrijwel gelijk verdeeld waren.
Een leven na de gevangenis
Na haar straf vertrok Marianne naar Nigeria en trouwde daar met een Duitse leraar. Na hun scheiding verhuisde ze naar Sicilië. Toen bij haar alvleesklierkanker werd vastgesteld, keerde ze terug naar Lübeck. In 1996 overleed ze op 46-jarige leeftijd en werd ze begraven naast haar dochter Anna.
Een blijvende erfenis
Het verhaal van Marianne Bachmeier blijft tot op de dag van vandaag mensen bezighouden. Haar daad wordt gezien als symbool van wraak, wanhoop en moederliefde. Sommigen noemen haar een heldin die handelde waar het systeem tekortschoot. Anderen zien haar als een gevaarlijk voorbeeld van zelfrechtspraak. Hoe dan ook: haar naam leeft voort in het collectieve geheugen van Duitsland — als de moeder die niets meer te verliezen had.
