Habiballah zwijgt over haar pijnlijkste ervaringen als correspondent: ‘Geen zin om dat te vertellen’

Ze was bereid tot reflectie, maar trok een duidelijke grens. Nasrah Habiballah verscheen zondagavond in het VPRO-programma Zomergasten en sprak over haar journalistieke werk in een van de meest beladen regio’s ter wereld. Toch bleef zij opvallend terughoudend over het moment waarop zij besloot te stoppen als correspondent in Israël en de Palestijnse gebieden. Wie verwachtte dat zij het achterste van haar tong zou laten zien, keek bedrogen uit.

Een journalist die haar grenzen kent

Habiballah werkte als correspondent in zowel Israël als de Palestijnse gebieden. Dat is een functie die zelfs in rustige tijden zwaar weegt, maar de afgelopen jaren was het de zwaarst denkbare werkomgeving voor een journalist. Toen haar correspondentschap eindigde, was dat niet zonder reden. Toch koos zij er in Zomergasten bewust voor om niet te vertellen welk oorlogsleed precies de doorslag gaf. Volgens Het Parool had zij daar schlicht geen zin in, en dat zei zij ook.

Die houding is opmerkelijk, maar ook consequent. Wie Habiballah een beetje volgt in haar werk, herkent daarin de zorgvuldigheid waarmee zij haar eigen rol als journalist bewaakt. Bovendien past het bij het bredere betoog dat zij die avond hield: journalistiek moet zo neutraal mogelijk zijn, ook wanneer de werkelijkheid die je verslagleegt allesbehalve neutraal aanvoelt. Daarin ligt een spanning die zij die avond niet uit de weg ging, maar ook niet volledig oploste.

Betoog voor journalistieke neutraliteit

Het meest opvallende inhoudelijke onderdeel van haar optreden was, aldus Het Parool, haar betoog voor zo neutraal mogelijke journalistiek. In een tijd waarin discussies over partijdigheid in de media regelmatig oplaaien, koos Habiballah voor een genuanceerd maar helder standpunt. Media-ethiek stond daarmee nadrukkelijk op de agenda van de avond. Dat is niet vanzelfsprekend in een talkshowformat dat doorgaans draait om persoonlijke verhalen en emotie.

Daarnaast benadrukten zowel Het Parool als de Volkskrant haar bedachtzame toon. Dat is een kwalificatie die zij als recensenten hanteren; het is hun beoordeling van haar optreden. De Volkskrant schreef dat Habiballah tijdens de uitzending de handrem op haar emoties hield, net zoals zij dat in haar dagelijkse werk doet. Ook die formulering is een redactionele karakterisering, geen uitspraak van Habiballah zelf.

Wat zij niet zei, was minstens zo opvallend

De keuze om te zwijgen over het precieze oorlogsleed dat haar deed stoppen als correspondent, trok in de recensies aandacht. Het Parool noteerde dat Habiballah daar geen zin in had. Dat is een begrijpelijke houding. Journalisten die werken in conflictgebieden dragen ervaringen mee die niet altijd voor publiek verteerbaar zijn. Bovendien kan het hervertellen ervan een eigen dynamiek krijgen die afbreuk doet aan de ernst van wat er is gebeurd.

Toch roept die terughoudendheid ook vragen op. Zomergasten is juist een programma dat ruimte biedt voor diepgang en persoonlijke verhalen. Vervolgens koos Habiballah ervoor die ruimte deels onbenut te laten. Dat is haar goed recht, maar het creëert onvermijdelijk een hiaat dat kijkers en recensenten opvalt. Niet omdat zij iets verschuldigd is aan het publiek, maar omdat het contrast met het format zo duidelijk zichtbaar was.

Twee kranten, één conclusie

Zowel Het Parool als de Volkskrant publiceerden op 3 augustus 2026 een bespreking van haar optreden. Beide kranten benadrukten haar zorgvuldige, afgemeten aanpak. De toon van de recensies was overwegend positief, al noteerden beide media ook de grenzen die zij stelde. Het Parool noemde haar betoog voor journalistieke neutraliteit expliciet mooi. De Volkskrant legde de nadruk op de manier waarop zij emoties op afstand hield, zowel in haar werk als in de uitzending zelf.

Daarmee schetsen de twee kranten samen een eenduidig beeld van een journalist die precies weet wat zij wil zeggen, en zeker ook wat zij niet wil zeggen. Dat is een kwaliteit op zichzelf. Niet elke gast in Zomergasten slaagt erin die discipline vast te houden onder de druk van een lang, uitnodigend interview.

Journalistieke neutraliteit als persoonlijke keuze

Het debat over neutraliteit in de journalistiek is allesbehalve nieuw, maar het blijft urgent. Zeker als het gaat over verslaggeving over Israël en de Palestijnse gebieden, een onderwerp waarover de meningen in redacties en samenlevingen verdeeld zijn. Habiballah koos in haar betoog voor het belang van zo objectief mogelijke berichtgeving. Dat standpunt verdient respect, ook als niet iedereen het ermee eens is.

Bovendien zegt haar verschijning in Zomergasten iets over de rol van journalisten in het publieke debat. Steeds vaker worden zij uitgenodigd om niet alleen verslag te doen, maar ook om te reflecteren op hun eigen werk en de keuzes die daarin schuilen. Habiballah deed dat zondagavond op haar eigen, behoedzame manier. Daarmee leverde zij een bijdrage aan het gesprek over media-ethiek, ook al bleef zij op persoonlijk vlak op haar hoede.

Wat volgt na een avond onder het televisieschijnlicht

De aflevering van Zomergasten met Nasrah Habiballah stond na de uitzending op meerdere plekken ter discussie. De besprekingen in Het Parool en de Volkskrant laten zien dat haar optreden indruk maakte, juist omdat zij zo weloverwogen te werk ging. Of haar pleidooi voor journalistieke neutraliteit brede weerklank vindt in de mediasector, valt nog te bezien. Duidelijk is echter dat Habiballah die avond haar positie helder neerzette, op haar eigen voorwaarden en zonder concessies aan de verwachtingen van het genre.