In de nieuwe aflevering van Boerderij van Dorst sprak zangeres Ellen ten Damme met Raven van Dorst over de rechtszaak tegen Ali B en wat deze periode met haar gedaan heeft. Ze deelde haar gevoelens over angst, vertrouwen en haar kijk op de situatie, waarbij ze benadrukte hoe zwaar deze tijd voor haar was.
Geen behoefte aan straf
Eerder deed Ellen opvallende uitspraken over de zaak tegen Ali B in het programma Bar Laat. Daar zei ze: “Ik geloof in een soort bewustwording, een soort opvoeding wellicht. Maar straf hoeft van mij niemand.” Ze verwees daarbij naar de woorden van Jezus: “Oordeel nooit, dat laat ik aan de rechter over.”
Deze uitspraak zorgde voor opgetrokken wenkbrauwen, omdat het afweek van wat velen verwachten in een tijd waarin slachtoffers van grensoverschrijdend gedrag juist pleiten voor erkenning en consequenties.
Angst en moed
In Boerderij van Dorst ging Ellen dieper in op haar eigen ervaringen tijdens de periode van de rechtszaak. Ze gaf toe dat ze zich op een bepaald moment zelfs angstig voelde om over straat te gaan. “Gelukkig niet echt, maar het was heftig in die tijd. Ik dacht: ik moet moedig zijn, ik moet er overheen. Als niemand ooit iets zegt, blijven bepaalde gedragingen gewoon doorgaan. En dat vind ik jammer.”
Gevoel van verraad
Raven van Dorst vroeg haar rechtstreeks naar haar ervaringen met Ali B en de impact van de zaak. Ellen sprak openhartig over het gevoel van verraad en het effect dat het heeft gehad op haar vertrouwen. “Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt in mijn leven. Je voelt je gebruikt of verraden. Het is moeilijk, zo moeilijk,” vertelde ze.
Ze benadrukte dat deze kwestie blijvende schade heeft aangericht, niet alleen in haar persoonlijke leven, maar ook in haar kijk op mensen. “Het zal invloed hebben op het vertrouwen in mensen. Het is schadelijk.”
Samen sterker
Ellen benadrukte ook het belang van solidariteit in dergelijke kwesties. “Nu is er een momentum gecreëerd door anderen. Zulke kwesties kun je alleen maar sterk aanpakken als je met meerdere mensen bent.” Dit onderstreept hoe belangrijk ze het vindt om samen te staan tegen grensoverschrijdend gedrag, zelfs wanneer er geen direct bewijs voorhanden is.
Een openhartige blik
Ellen’s openheid over haar angsten, emoties en overtuigingen werpt een nieuw licht op de zaak en laat zien hoe diepgaand de impact van dergelijke situaties kan zijn. Hoewel ze liever niet bezig is met wat er gebeurd is, blijft het een last die ze met zich meedraagt.
